Fojerman

Możesz robić swoji, jo Ci nie byda odbiyroł roboty

Witóm wszystkich, co sam piszóm i czytajóm po naszymu. Nie byda za dużo pisoł, bo tela sam tego Fojermana je, że móm strach. Za chwila kery lodówka otworzi i tyż Fojerman wyskoczy Wciepna Wóm sam yno jedyn wierszyk: O ślimoku, gliździe i krecie Roz ślimok i glizda poszły tak o weta: Kery z nich dwóch piyrszy zaleci na meta. Ta poważno sprawa trza rozsóndzić przeca, Bezto se na syndzie zawołali kreta. Ślimok z glizdóm stojóm gotowi na starcie I kożdy chce ruszyć z miejsca, jak najwarciyj. Kret im na poczóntek kiwnół swojóm łapóm i sie tyn maratón już na dobre zaczón. Z boku posiodały, myszy, bónki, mrowce I jedyn szmaterlok przisiod tyż na trowce. Kret, syndzia wyścigu, musi widzieć wszystko, Bezto se na górka siod, na kretowisko. A óni tak lecóm przed sia, wiela dychu I wcale im ni ma żodnymu do śmiychu. Ślimok sie ślimaczy, kełże wiela umi, Glizda sie naciongo i kurczy jak gumin. A tam z boku larmo, bo uciecha majóm I ptoki na strómach sie z wiyrchu dziwajóm. Już je prawie kóniec, już brakuje siyły, Żodyn nie popuści, chce wypruwać żyły. Z boku keryś wrzeszczy: ”glizda, glizda gazu!” „Ślimok, ślimok, jeszcze !” A echo powtarzo. Juz widać ta kryska, jeszcze ze dwa cale, A tam za wygrano żodyn nie do wcale. Ślimok sie nacióngo i wystawio czułki, A glizda jak fedra, jak piynć cali rułki. Dopadli do mety, minyli łeb w łeb, A tam przi kibicach, aże wszystko wre. Czekajóm na kreta, ciekawi, jak diosi, Aż syndzia wyniki wyścigu ogłosi. „Kto wygroł, kto piyrszy dolecioł do mety?” A kret pado na to: „nie wiym, jo je ślepy.” Fojerman