szczyty kiczu i kuriozum

[JoShi]

Dodam od siebie, że najbardziej nie lubię skrajności Wiecie co to oznacza? Z jednej strony, drażnią mnie chłodne (szare, białe, czare) odcienie w domu. Sprawia to, że czuję się, jak w muzeum, a czasami nawet, jak w grobowcu. Zero w tym, tzw. "kobiecej ręki" i czegoś, co sprawiłoby, że wnętrze wygląda rzeczywiście domowo Z drugiej, nie lubię gdy ktoś układa miliony dziwnych bibelotów na półkach (włos się jeży na myśl, jak potem wycierać kurze). To takie muzeum w innym tego słowa znaczeniu Także, wydaje mi się, że kicz jest dla każdego czymś innym. Jednak z mojego punktu widzenia, najgorzej jest przesadzić :D:D

 

Ani jedno ani drugie nie musi być kiczem. Kicz to jednak coś zupełnie innego.

[JoShi]

Apropos kiczu zawsze mnie bawi fakt, że często pod słowem "kicz" uznajemy coś co już przeminęło, np, w modzie, a w tamtych czasach gdy to była codzienność to nikt nie patrzył na to jak na coś żenującego ; )

 

Pamiętam w mieszkaniu kogoś z mojej rodziny kiczowate dekoracje z gipsu. I nie chodzi o jakieś sztukaterie eleganckie tylko jakie gipsowe sople na suficie i gipsowe "ramki" wokół obrazków namalowanych na ścianach. Podobno to wtedy było modne ale jednak dla mnie (i nie tylko dla mnie) to było żenujące.

[zbysiu97979797]

pralka zamurowana w ścianie tak żeby udawała płaski telewizor